व्रेकफल भएको कथामा चलचित्र बनाएपछि क्षतिग्रस्त हुने निश्चित छ यस्तो घडीमा पशुपतिनाथले यस चलचित्रका निर्माताहरुलाई धैर्यधारण गर्न शक्ति दिऊन ।
बुँदा १ : यस चलचित्र हेर्न जाँदा तपाईँ आफ्नो दिमाग व्रेनलाई घरको सेफमा थन्काएर जानुहोला नत्र चलचित्र हेरिसक्दा नसक्दै व्रेनफेलको समस्याबाट ग्रसित हुनुहुनेछ । त्यसकारण यसपक्षमा बडो सतर्कता अपनाउनुहोला ।
बुँदा २ : बुँदा नं. १ लाई यस चलचित्र हेर्ने आधार मानेपछि चलचित्र अवधिभर तपाईँ कतिपय ठाउँहरुमा मज्जाले हाँस्न पाउनुहुनेछ । कतै द्धिअर्थी संवादले कतै चलचित्रका पात्रले गरेको उरन्ठाउलो व्यवहारले र कतै हँसाउनैका लागि भनेर लादिएका दृश्यहरुले तपाईँलाई हाँस्न बाध्य बनाउनेछन् । यी दृष्टिकोणबाट हेर्दा हँसाउनैका लागि बनाइएको चलचित्रले हँसाउन सक्नु चलचित्रको सफलता पनि हुनसक्दछ । तर चलचित्र सकिँदा सकिँदै दर्शकले हाँसोभित्र खोक्रोपन पाउँदा भने हाँसो फितलो र खल्लो भएको अनुभूति हुन जान्छ ।
बुँदा ३ : चलचित्र प्राविधिक पक्षमा भने केही हदसम्म सशक्त रहेको अनुभूति गर्न सकिन्छ । छायांकनको काम चलचित्रको अरु पक्षभन्दा धेरै अगाडि छ जसलाई पाश्र्वसंगीतले धेरै हदसम्म सहयोग गरेको छ र पाश्र्वगायनले चलचित्रलाई गुनगुनाउन पनि मद्दत पुर्याएको छ । तर, सम्पादनको पक्षमा भने सृजनात्मक पक्षभन्दा पनि जोड्ने र काट्नेमा मात्र सीमित रहेको छ । कतिपय दृश्यलाई अनावश्यक लम्बाउँदा कतिपय ठाउँमा हाँसो रोदनमा परिणत हुने अवस्थाको सिर्जना भएको छ । त्यस्तै श्रृङ्गारको पक्षमा चलचित्रमा नायिकालाई भद्दा रुपमा प्रस्तुति भएको छ जसलाई बेलाबेलामा पचाउनै सकिँदैन ।
बुँदा ४ : पुराना र स्थापित मानिएका दुई नायक र नायिकाको तुलनामा नयाँ र संघर्षरत युवा कलाकारहरुको अभिनय प्रस्तुतिमा सहजता र लयात्मकता देखिएको छ । यस चलचित्रको सबैभन्दा कमजोर पक्ष यस चलचित्रकी नायिका हुन् जसको अभिनयमा कहिँपनि सहजता र सरलता महसुस गर्न सकिँदैन र चलचित्रमा त्यसको अभाव स्पष्ट झल्किन्छ । राजेश हमाल सँधै राजेश हमालमात्र देखिन्छन् पर्दामा उनी पात्रै बन्न सकेका छैनन् । उनी दिउँसभर भारी बोकेर थकित भएका भरियाजस्तै भएर क्यामेराका अगाडि उभिन र बोल्नमात्रै आएकोजस्तो देखिन्छ तर नयाँ कलाकारहरु विशेषतः सुवास थापाले आफ्नो पात्रमाथि गरेको मिहेनतले दर्शकहरुसँग एक किसिमको सम्बन्ध गाँस्न भने सफल देखिन्छ ।
बुँदा ५ : चलचित्र यस्तै बनाउनुपर्छ र यस्तै हुनुपर्छ भन्ने कुनै ठोस लाहाछाप कहिँ छैन । जसले जुनसुकै विषयमा जस्तो तरिकाले पनि गराउन सक्छ । तर एउटा सर्वमान्य सत्य के छ भने त्यो चलचित्र विभिन्न समाजका विभिन्न वैचारिक, आर्थिक, शैक्षिक, वर्गीय मनोविज्ञान बोकेका दर्शकले हेर्नेछन् । जोसँग सोच्न महसुस गर्नका साथसाथै विश्लेषण गर्न सक्ने क्षमता र अधिकार सुरक्षित रहेको हुन्छ । यसर्थ कुनैपनि विषयवस्तुको संरचनात्मक विकासमा मानवीयकरण र सामाजिकरण आजको अति आवश्यक अवधारणा भैसकेको छ । त्यसैले चलचित्र बनाउने क्रममा सोचको विकासदेखि नै निर्देशकीय मनोविज्ञानको स्पष्टताः र संवेदनशिलता आवश्यक ठहर्छ । यस चलचित्रमा निर्देशकीय मनोविज्ञान 'जे गर जसो गर दर्शकहरुलाई अल्मलाऊ र हँसाऊ' मात्रमा संवेदनहिन ढंगले सीमित हुँदा दर्शक अल्मलिन्छन् । यसरी कि दर्शक चलचित्रमाथि नै हाँस्न बाध्य हुन्छन् । पटकथामा रहेको घटनाक्रमको विकासमा 'जोड र लम्ब्याऊ' नीतिले केवल एउटा संरचना मात्र बनेको छ । तर त्यसले एउटा स्पष्ट कथाको स्वरुप पाउन सकेको छैन । तर पर्दामा जे हुँदैछ त्यो किन हुँदैछ जसरी हुँदैछ त्यो त्यसरी किन हुँदैछ भन्नेमा दर्शक धेरै ठाउँमा अल्मलिन्छन् । कल्पना गर्नुस तपाईँ एउटा व्रेकफेल भएको गाडीको प्यासेन्जर हुनुहुन्छ र गाडी भीरको बाटो हुँदै ओरालो झर्दैछ अब तपाईँ त्यस्तो अवधीभर जे सोच्नुहुनेछ र महसुस गर्नुहुनेछ त्यस्तै अनुभूति त्यो चलचित्रको प्यासेन्जर भएर सवा दुईघन्टा दर्शकको सिटमा बसिरहनुभएको अवस्थामा तपाईँले गर्नसक्नुहुनेछ । अब तपाईँ आफै निर्णय गर्नसक्नुहुन्छ । यात्रामा तपाईँ उक्त व्रेकफेलको गाडीमा सवारी गर्नुहुनेछ या अर्को व्रेक सकुशल भएको गाडी रोज्नुहुनेछ ।नेपालको राजनीतिमा बेला-बेलामा भएको १२ बुँदे, सात बुँदे, पाँच बुँदे आदि बुँदे सहमतिको उपज हाम्रो देश आजको अवस्थामा आइपुगेको छ जसको हविगत व्रेक नभएको गाडीजस्तै लथािलंग भएको छ र यस्तो अवस्थामा अर्को लथािलंग र व्रेकफेल कथा हेर्न धैर्यता नेपाली जनतासँग पक्कैपनि नहुन सक्दछ । निष्कर्षमा चलचित्र निर्माण व्यक्तिगत स्वार्थको उपजबाट माथि उठेर सामाजिक स्वार्थ र राष्ट्रिय स्वार्थको प्रतीक बन्न सकेको खण्डमा धेरै भन्दा धेरै जनताबाट स्वीकार पाउन सकिन्छ भन्ने मूल मन्त्र अवलम्बन गर्दा नेपाली चलचित्रले व्रेकफेलको समस्याबाट जोगिन सक्दछ । व्रेकफल भएको कथामा चलचित्र बनाएपछि क्षतिग्रस्त हुने निश्चित छ यस्तो घडीमा पशुपतिनाथले यस चलचित्रका निर्माताहरुलाई धैर्यधारण गर्न शक्ति दिऊन ।
नोट अफ डिसेन्ट : चलचित्रको समीक्षा गर्ने क्रममा थुप्रै चलचित्रहरु हेरिसकेपछि नेपाली चलचित्रका महानायक मानिएका कलाकार राजेश हमालको बारेमा एउटा नोट अफ डिसेन्ट लेख्न बाध्य भएको छु । नेपाली चलचित्रका लागि राजेश हमालको ठूलो योगदान हुनेछ यदि उनले चलचित्रमा अभिनय गर्न छाडे भने । र, यसले उनको प्रतिष्ठालाई पनि जोगाउनेछ । राजेश हमाल केवल एक व्यक्ति मात्र नभएर संस्था भैसकेको हुँदा यस नोट अफ डिसेन्टलाई सिर्जनात्मक ढंगबाट सबैले ग्रहण गर्नुहुनेछ भन्ने अपेक्षा गर्दछौं ।
सन्तोष रिमाल, काठमाडौं, असार ३०- १० वर्षअघि फिल्म 'आफ्नो मान्छे' सुपरहिट हुँदा काठमाडौंका हलहरुबाट निर्माता केशव भट्टराईले ६० लाख रु...
म्युजिक भिडियो हुँदै चलचित्र 'वान डे' मार्फत रजतपतमा पाईला टेकेकी नायिका उषा रजक र'बिश्वास'चलचित्र बाट पाईला अगाडी बढाएकी अर...
काठमाडौ, फाल्गुन ४ - अभिनेत्री झरना थापालाई फिल्मपछि केही कुराले तान्छ भने त्यो म्युजिक भिडियो हो । उनी म्युजिक भिडियोमा अभिनय गर्ने मामिलाम...
दुई विधाका दुई अविबाहित स्टार तर नाम एउटै भएका महानायक राजेश हमालले नेपाली संगीत दुनियाका राजा अर्थात राजेश पायल राईलाई सुटिङ्ग स्थगित गरी आ...
राजेश हमाल, रेखा थापा र आर्यन सिग्देल नेपाली सिनेमाका शक्तिशाली सेलिव्रेटी हुन् । सिनेमाको आम्दानी र स्टार पावरको अंकगणितले यस्तै भन्छ । पछि...
नेपाल ~ रोमानिया
